Ach świerszczu zza bożego komina, wciąż manipulujesz
wskazówkami zegarów: spowalniasz wiosną,
pośpieszasz jesienią. 

Pilotujesz wędrówki słońca, kwiatom rozdajesz uśmiechy
i przycinasz dni – jak ogrodnik. Poszarzałą już twarz nieba
oblekasz w ornament żurawi.

Na spacery ze mną zabierasz, niczym Noe: psa, kota,
ptaki i kilka albumów z  wakacji. Idziesz coraz szybciej,
chociaż krok mój wolniejszy.

Bezsilny, patrzę jak w zmowie z wiatrem plądrujesz głowy
drzewom. Potem skruszony, układasz w mendlach różańce
pod kasztanowcami.

Pora mi już zamienić uśmiech na oczekiwanie, bo gdy zniknę
za twoimi krokami, pogasisz światła skinieniem powiek
i pokażesz melancholijny film,

o tym co odeszło
już wczoraj.