całuję medalion szyby przecieram rękawem
aby dosięgnąć włosów pierwszej gwiazdy
przejmuje chłodem kiedy w kubrakach tańczą wróble
w kałuży drży odświętna brosza

mrok w obłokach mknie słowo się staje   
zwiastunowie skupieni liczą na ziarno
w prezbiterium gołębnika taka cisza 
zdarza się w przesilenie nocy

ciepło z ludzi słońca wszędzie czekanie
na zwyczajny cud który powinien się zdarzyć
w oborze na sianie kwili dobra nowina
a na stole ożywają białe chleby i łza

przywarłem do okna czuję jak wątleje chłód
zakwitają potrawy powszednie ale wigilijnie
w nich atencja ojca i ręka z czułością matki
czas utkwił w blasku niezwyczajności    

bycia dzieckiem  
 

 30-12-2011