/ z cyklu: „akty wiary” /

Mgła zakryła przestrzeń, broni każdego skrawka,
lecz patrząc sobie w oczy możemy się rozumieć;
widzieć zieleń traw kołysanych ciszą, z warg
zmywać smak jesieni.

Pierwszy liść przyniósł drżenie twojej dłoni.
Wierzę w obcowanie miłości i wieczny szelest słów,
rzucanych pomiędzy źrenice. Świętojańskich ognisk
wciąż nie traktuję poważnie.  

W bezsenne noce stygnie anyżkowa herbata
jak radość w oczach,
zawieszonych nad Nogatem.